L


 

Ladyfinger, Ladyfingers – we Włoszech znane są jako savoiardi. To słodkie kruche biszkopty, które przypominają swoim kształtem (kobiece paluszki, palce). Biszkopty są wykorzystywane do produkcji deserów jak np. Tiramisu i Charlottes. Ladyfingers bez problemu możemy upiec w domu, lub kupić w sklepach spożywczych i supermarketach.

Lagniappe – używane głównie w południowej Luizjanie i południowo-wschodnim Teksasie. Lagniappe to słowo, które odnosi się do “czegoś nieoczekiwanego, czegoś extra.” Może to być dodatkowy darmowy napój, kupon z rabatem na jakąś extra usługę, lub na bezpłatny deser itp.

Lamington, lemmington – deser (rodem z Australii) w kształcie małych kwadratów lub sześcianów z ciasta przypominającego ciasto biszkoptowe. Lamingtony zanurza się w rozpuszczonej czekoladzie, a następnie obtacza w wiórkach kokosowych. Czasami przed zanurzeniem w czekoladzie, deser smaruje się dżemem malinowym lub powidłami. Lamingtony, są podawane w godzinach popołudniowych razem z herbatą. Słowo ”lamington”, określa sztabkę złota, z tego względu, iż to pokrojone na kwadraty złotego koloru ciasto (tak wygląda po upieczeniu, zanim zanurzymy je w czekoladzie), swoim wyglądem przypomina sztabki złota. Przynajmniej tak kojarzy się Australijczykom.

Langusta – skorupiak morski z rodziny langustowatych. Langusta jest jadalna, zaliczana do owoców morza, poławiana gospodarczo na dużą skalę. Nazywana czerwoną langustą lub langustą europejską. Dotychczas poznano około 120 gatunków langust, zamieszkujących morza tropikalne i subtropikalne. Żyją one tylko w wodach czystych więc ich obecność świadczy o niskim stopniu zanieczyszczenia środowiska. Większość z nich zasiedla płytkie dna mórz w sąsiedztwie rafy koralowej.

Lard (smalec) – warstwa tłuszczu znajdującego się wzdłuż grzbietu, pod skórą świni. Rzeźnicy przygotowują lard podczas uboju i konserwują w soli. We Włoszech (jest głównie mielone lub w dużym kawałku, czasami dzielone na mniejsze kawałki) do przygotowania różnego rodzaju sosów i zup, gotowania warzyw lub do smażenia mięsa. W celu usunięcia nadmiaru soli, należy smalec blanszować z tym, że w tym przypadku nie wkładamy smalcu do  gorącej wody, lecz do zimnej i gotujemy do momentu wrzenia. Smalcu nie wyjmujemy z wody, tylko pozwalamy mu ostygnąć wraz z nią.

Latté, café au lait, cafe leche – mleczna kawa przygotowywana, zazwyczaj z równych części mleka i kawy.

Lawenda (lavender) – wiecznie zielony krzew o  intensywnym zapachu. Liście przeważnie kutnerowate o szarym zabarwieniu. Kwiaty drobne, purpurowe lub niebieskawe, zebrane w kwiatostany na długiej szypule. Ma zastosowanie kulinarne, kosmetyczne i lecznicze. Spotkać możemy również m.in. inną odmianę lawendy: lawendę białą.

Leavener, leavening agent – są to środki spulchniające (spulchniacze), które są dodawane do ciast i ciastek, ogólnie do wypieków. Najczęściej wykorzystywane spulchniacze to m.in. soda oczyszczona, drożdże i proszek do pieczenia. Ubite białka jaj ”na pianę” też są środkiem spulchniającym wypieki.

Leczo – potrawa węgierska, znana także na Słowacji, Ukrainie, w Niemczech, Czechach, Austrii i Izraelu, rodzaj ragoût warzywnego z pomidorów i świeżej papryki, duszonych na smalcu z dodatkiem wędzonej słoniny i z podsmażoną na złocisty kolor cebulą, doprawionych papryką w proszku.

Lefse – tradycyjne cienkie norweskie naleśniki (płaskie chlebki, chociaż, to trochę za dużo powiedziane), które przygotowuje się z ziemniaków, mąki, masła i śmietany. Cenione, są za wspaniały smak. Podaje się je najczęściej oblane stopionym masłem i obsypane cukrem, lub bez dodatków.

Legume – rośliny strączkowe (motylkowe grubonasienne) z rodziny bobowatych, które mają duże nasiona. Do roślin strączkowych zaliczamy m.in.: groch, fasolę, soczewicę etc.

Lemon Drop Martini – w dużych miastach, zwłaszcza na zachodnim wybrzeżu San Francisco, Lemon drop Martini jest popularnym napojem cytrynowym. Ten napój to mieszanka świeżego soku z cytryny, wódki, słodkiego wermutu lub triple sec i cukru. Serwowany jest z lodem lub bardzo mocno schłodzony w kieliszku do martini, który ma na krawędzi dekoracyjną obwódkę z cukru tzw. crusta.

Lemongrass (trawa cytrynowa) – znana również jako citronella. Pochodzi z Malezji, hodowana jest w południowo-wschodniej Azji i Kalifornii. Jest to sztywna, dosyć szorstka trawa tropikalna. Ma bardzo przyjemny cytrynowy aromat. Jest to niezbędny dodatek w kuchni azjatyckiej. Dodaje oryginalnego smaku i świeżego aromatu potrawom.

Lentil – soczewica jadalna, gatunek rośliny jednorocznej lub dwuletniej z rodziny bobowatych. To jedne z nasionek strączkowych, które miały zastosowanie kulinarne w Rzymie, Egipcie i Grecji. Pliney (rzymski przyrodnik) zalecał,  spożywanie soczewicy, gdyż łagodzi ona temperament i ma działanie uspokajające.

Liaison – sposób zagęszczania sosów, zup lub gulaszy. Jest mieszaniną śmietanki i żółtek.. Żółtka jajek należy wstępnie zahartować (aby żółtka się nie ścięły) gorącym płynem przed dodaniem do zupy, sosu etc. Sposób ten określa/nazywa się także “środkiem wiążącym”

Licorice (lukrecja) – nazwa botaniczna to Lukrecja – z greckiego “słodki korzeń.” Korzeń lukrecji ma charakterystyczny słodki smak, który jest wyczuwalny nawet po sporym rozcieńczeniu wodą. Lukrecja jest znana od dawien dawna (był znana już za czasów faraonów i proroków). Wojownicy używali lukrecji, w celu ugaszenia pragnienia, podczas gdy inny wykorzystywali lukrecje ze względu na jej cenne właściwości lecznicze. Ponad 3000 lat temu, korzeń lukrecji był używany jako lekarstwo na chorobę wrzodową, ból gardła i kaszel w medycynie wschodniej i zachodniej. Korzeń lukrecji jest stosowany od trzeciego wieku p.n.e.

Liczi chińskie (lychee) – zwane także śliwką chińską, liczi lub bliźniarką smaczną – gatunek drzew tropikalnych z rodziny mydleńcowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju liczi. pochodzi z rejonu Kambodży i uprawiana jest tam już od ponad 2000 lat. Jest uprawiana także w wielu innych krajach o ciepłym klimacie. owoce liczi są wykorzystywane w kuchni. Z owoców, po usunięciu skórki i pestki, robi się kompoty i syropy. Można je też zamrażać. Ususzone w całości są nazywane „orzeszkami liczi”. Jadane są także na surowo. Można je dodawać do sałatek owocowych, podawać z likierem, śmietaną lub lodami. W Chinach są suszone na podobieństwo rodzynek..

Liederkrantz cheese – aromatyczny półmiękki ser z mleka krowiego. Amerykanie chcąc odtworzyć ser Limburger, stworzyli ser Liderkrantz.  Ser ma żółto-pomarańczową skórkę, jasne wnętrze i lekko ostry smak, oraz wyraźny aromat.

Ligawa – wołowy odpowiednik schabu wieprzowego, pozyskiwany z mięśnia utrzymującego kręgosłup w jego części krzyżowej. Mięso to wykorzystuje się w potrawach duszonych i pieczonych.

Light – produkty light zawierają mniej kalorii niż tradycyjne jedzenie. Na tym jednak kończą się ich zalety. Produkty light to wymysł Amerykanów. Idea była prosta: pozbyć się nadwagi bez zbędnego wysiłku i niepotrzebnych wyrzeczeń, zastępując zwykłe jedzenie produktami odtłuszczonymi i bez zawartości cukru. Takie produkty wcale nie odchudzają i to nie jest tak, że jak będziemy je spożywać to nie przybędzie nam kilogramów. Jest to kolejny chwyt marketingowy, który okazał się skutecznym zarobkiem.

Likier – wysokoprocentowy napój alkoholowy (trunek) o słodkim smaku owocowym, korzennym lub korzenno-ziołowym. Pokrewnymi napojami są nalewki.

Lima beans fasola półksiężycowata, występuje w dwóch wersjach: Fordhook i baby lima. Fordhook jest bardziej mięsista i grubsza niż baby lima i ma bardziej wyrazisty smak. Świeże nasiona można czasem znaleźć w czerwcu, lipcu i sierpniu. Należy je tuż przed wykorzystaniem wyłuskać

Limburger cheese – półmiękki dojrzewający ser o charakterystycznym silnym smaku i aromacie. Powstał w (Prowincja) Liege w Belgii. Ser zawdzięcza swoją nazwę miastu, w którym, na początku był wytwarzany.

Limona – cytryna zwyczajna Citrus limon Burm, nazywana też cytryną właściwą lub po prostu cytryną – gatunek roślin z rodziny rutowatych.

Limoncello – to ogólna nazwa włoskich cytrusowych likierów, które są serwowane dobrze schłodzone podczas upałów. Absolutnie naturalny produkt otrzymywany poprzez zalanie skórek cytrusowych czystym alkoholem. Stał się drugim najbardziej popularnym napojem we Włoszech, zaraz po Campari. 

Liść laurowy (bay leaf) – zwany też liściem bobkowym – suszony liść rośliny o nazwie wawrzyn szlachetny. Pochodzi z regionu śródziemnomorskiego, w Polsce nie występuje, czasami jest jednak uprawiany jako roślina pokojowa. Liście laurowe są powszechnie stosowane w sztuce kulinarnej jako aromatyczna przyprawa. Dobrze wysuszone mają jasnozielony kolor i bardzo aromatyczny zapach. Najczęściej używane są do przyprawiania bigosu, galaret mięsnych, kapuśniaku z kwaśnej kapusty, rosołu, ale nadają się także do zup jarzynowych i mięsnych, pasztetów, potraw duszonych, sosów i pieczeni. Są ważnym składnikiem marynat oraz zalew do marynowania warzyw. Liście laurowe mają też szerokie zastosowanie w ziołolecznictwie oraz medycynie.

Lobster – duży skorupiak morski, uważany jest za króla rodziny skorupiaków. Zamieszkuje głębokie i zimne wody, o skalistym podłożu, w którym może znaleźć schronienie przed drapieżnikami. Jest samotnikiem aktywnym nocą, wtedy również żeruje. występuje głównie wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Stanów Zjednoczonych (zwłaszcza Maine) oraz Kanady. Od wieków, obfitość homarów była tak ogromna, że traktowane je jako żywność dla ubogich. Według legendy regionalnej, John D. Rockefeller (senior) w 1910 roku uratował homara, którego przeznaczył na jedzenie dla służby. Legenda głosi, że gulasz z homara, przeznaczony dla służby, został przypadkowo zaniesiony do pokoju Johna. Potrawa została bardzo entuzjastycznie przyjęta i zagościła w stałym menu. W Nowym Jorku, co było dobre dla Johna D. było wystarczająco dobre dla reszty społeczeństwa.

Lobster Cardinal –  słowo z francuskiego Cardinal” (Kardynał) określające kolor czerwonych szat, noszonych przez kardynała Kościoła Katolickiego.  Jest to potrawa z gotowanego mięsa homara, które po przyrządzeniu miesza się z sosem i z powrotem umieszcza w skorupie homara, a następnie posypuje bułką tartą i zapieka do zrumienienia.

Lobster Newberg – bogate danie z eleganckim i wykwintnym sosem, które serwuje się najczęściej na zrumienionym na maśle pieczywie.

Lobster Thermidor – wybrane kawałki homara, które są smażone z posiekanymi szalotkami, grzybami. Potrawę podlewa się winem i ”dusi” do momentu odparowania alkoholu, a następnie umieszcza z powrotem w skorupie i tak serwuje.

London broil – amerykańskie danie z pieczonych dużych kawałków wołowiny (steków), które się marynuje, a następnie griluje lub piecze.  Nazwa nie jest do końca jasna, gdyż danie nie jest znane ani w Londynie, ani w ogóle w Anglii. Wołowinę po upieczeniu kroi się w cienkie paski.

Lox – tzw. łosoś w soli. Łosoś jest nacierany solą oraz suszony lub przechowywany w soli (gruboziarnistej najlepiej) przez około dwa miesiące. Po upływie wskazanego czasu, rybę się moczy w celu pozbycia się nadmiaru soli, a czasami gotuje. Po tym zabiegu łosoś jest tylko lekko słony. Tak przygotowany łosoś ma bardzo delikatne mięso, ciekawą teksturę i staję się lekko przeźroczysty. Lox je się najczęściej z bajglami w taki sposób, że bajgle smarujemy serkiem śmietankowym, układamy kawałki łososia oraz takie dodatki jak plasterki pomidora i ogórka, cebulę, kapary. Można udekorować koperkiem.

Lugana – wina DOC, których produkcja jest dozwolona w prowincji Brescia i Werony.
Nazwa pochodzi od nazwy wioski o tej samej nazwie, znajduje się ona w miejscowości Sirmione, w prowincji Brescia.

Lutefisk – to tradycyjne norweskie danie składające się z suszonego dorsza moczonego przez wiele dni w ługu (aż jego mięso stanie się na tyle żrące, by rozpuścić srebrne sztućce), a następnie gotowane lub suszone. Potrawa jest podawana z masłem, solą i pieprzem. Ryba ma najczęściej galaretowatą konsystencję. W Norwegii lutefisk, ma tak samo duże znaczenie (podawany w okresie Bożego Narodzenia) jak indyk w Stanach Zjednoczonych podawany podczas Święta Dziękczynienia.