T


 

 T-bone steak – befsztyk wołowy, przez który przebiega kość w kształcie litery T. Z jednej strony kości jest rozbratel, natomiast z drugiej – polędwica. Tego typu fragment mięsa zazwyczaj smaży się lub grilluje. 

Tabasco sauce – to ostry sos, który jest uważany za “Króla Wszystkich paprykowych sosów“. Dostępny jest na całym świecie, a produkowany (oryginalny sos) w Avery Island w Luizjanie przez rodzine McIlhenny od 1880 roku. Używany jest jako dodatek do wielu potraw, oraz jako przyprawa do gotowania.

Taco, tacos –  w języku hiszpańskim oznacza kanapkę (taco) lub kanapki (tacos)  wykonane z tortilli.  Mogą być wykonane z przeróżnych składników m.in. mięsa wołowego, cebuli, czosnku, papryki, pomidorów, ziół i rozmaitych przypraw. Taco wypełniane są farszem (oraz podawane) na wiele różnych sposobów. Można je jeść jako przystawkę lub przekąskę. Są one wykonane z miękkich kukurydzianych tortilli lub smażonych tortilli

Taco pastor – najpopularniejsze taco w Meksyku. Farsz wykonuję się z marynowanego mięsa wieprzowego, które układa się na tortilli, posypuje świeżą cebulą, oraz przyprawami.

Tahini –  jest odpowiednikiem masła orzechowego; tylko, że  w 100% składa się z rozgniecionych nasion sezamu. Może być używane do smarowania kanapek lub mieszane z wieloma innymi przyprawami, takimi jak czosnek, cebula i pieprz cayenne tworząc smaczny dip lub sos do sałatki itp. Tahini jest kluczowym składnikiem hummusu – pasty na bazie ciecierzycy, która jest bardzo popularna w krajach Bliskiego Wschodu.

Tamale –  to meksykańskie danie (coś w rodzaju naszych ”gołąbków”) składające się z posiekanego mięsa i warzyw lub samych warzyw z dodatkiem ziaren kukurydzy (całych lub w postaci puree), przypraw, jajek itp. zawiniętych w liście kukurydzy, które następnie przewiązuję się źdźbłem trawy – aby pakieciki były szczelnie zamknięte i się nie otwierały. Następnie tamales gotowane są na parze i podawane, oraz rozpakowywane tuż przed jedzeniem. W Meksyku, tamales są często podawane na specjalne okazje, a tradycja gotowania, jak również przygotowywania tamales jest przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Tamarynd, (tamarind) – to zakrzywiony, brązowy strąk tropikalnego drzewa (tamaryndowca), rosnącego w Afryce. Posiada lepki miąższ otaczający błyszczące, czarne nasiona i ma słodko- kwaśny, owocowy zapach i smak. Jest dostępny w postaci włóknistego kawałka lub koncentratu, niektóre indyjskie sklepy oferują też suszone strąki.  Owoce tego drzewa często wykorzystywane są jako przyprawa w wielu kuchniach świata np: w kuchni azjatyckiej, australijskiej, ameryki południowej czy karaibskiej. Dodawane są do curry, zup i duszonych mięs. W Tajlandii strączki tamaryndowca bardzo często spożywane są jako jeszcze niedojrzałe z dodatkiem cukru, soli i płatków chili. Ten owoc występuje również w popularnym sosie worcestershire. Często wykorzystywany jest też sok z tamaryndowca, który nadaje daniom lekko cierpkiego smaku.

Tapa, tapas – dowolny rodzaj żywności może być tapa – czyli wszystko, co jest łatwe do jedzenia w taki sposób, że posiłek (czy też spożywanie jakiegoś produktu) nie przeszkadza nam w rozmowie i podczas rozmowy. Tutaj jedzenie odgrywa drugą rolę. Jemy i konwersacja trwa, nie chodzi tu o jedzenie i rozmawianie z pełnymi ustami, tylko o posiłki, które pozwalają swobodnie rozmawiać i skupić się na rozmowie a nie na tym co mamy na talerzu. Jest to hiszpańskie jedzenie podawane w małych porcjach, wielkości przystawki. W Hiszpanii, przekąski serwowane są między posiłkami. Tapas może być zarówno lekką przekąską podaną w formie miseczki pełnej oliwek, lub bardziej obfite – składające się z nadziewanych ziemniaków.

Tapioca – skrobia pozyskiwana z wyciągu korzenia manioku. Ten gatunek pochodzi z regionu północnej Brazylii, ale rozprzestrzeniony jest na całym kontynencie Ameryki Południowej. Tapioka jest stosowana jako środek zagęszczający różnych produktów spożywczych.

Tapioca pudding – jest to coś w rodzaju budyniu, który przygotowuje się z tapioki, mleka, śmietanki lub śmietanki kokosowej. Pudding można jeść łyżką lub widelcem, jest to zależne od konsystencji deseru. Brytyjscy uczniowie, jak również sami Brytyjczycy często nazywają ten pudding ikrą żaby, ze względu na swój wygląd.

Tartar, tartare – sos na bazie majonezu z dodatkiem posiekanych drobno warzyw konserwowych jak pieczarki, ogórki, kapary. Do sosu często dodaje się również posiekaną natkę pietruszki oraz cebulę. W wersji francuskiej z majonezem łączy się roztarte żółtko ugotowanego na twardo jaja i jego posiekane białko oraz drobno posiekany szczypiorek. Jest dodatkiem do wędlin, zimnych mięs, jaj na twardo i śledzi, ogólnie ryb na zimno.

Tarte tatin – słynna francuska ”odwrócona” tarta (pieczona odwrotnie, najpierw owoce, później na owocach układa się ciasto i tak się piecze, a po upieczeniu odwraca, tak aby owoce znalazły się u góry), najczęściej tarte pieczę się z dodatkiem jabłek, chociaż jest wiele wariacji na jej temat. Zazwyczaj w żaroodpornej formie lub patelni (takiej bez plastikowych rączek), topi się masło, które posypuje się  cukrem i na tym układa się owoce, a następnie przykrywa ciastem. Czasami na takim maśle z cukrem przesmaża się lekko owoce i przykrywa ciastem, po czym wkłada do piekarnika i piecze (można włożyć od razu do piekarnika, bez przesmażania owoców, zależy to czasami od rodzaju owoców, jak i od posiadanego przepisu) schemat pozostaje taki sam. Chodzi w tym przypadku o to, że w trakcie pieczenia masło z dodatkiem cukru tworzy pyszny karmel. Tartę podajemy zawsze na ciepło, przeważnie z creme fraiche, bitą śmietaną, lodami itp. Tarte możemy przygotować również w wersji wytrawnej. Tarta powstała w 1898 roku w Lamotte-Beuvron. Za jej twórczynię uważa się Stéphanie Tatin, która wraz z siostrą Caroline prowadziła hotel i restaurację, istniejącą do dziś. Pewnego razu, przygotowując zwykłą tartę z jabłkami, najpierw wyłożyła formę jabłkami, a dopiero potem przykryła je ciastem. Efekt okazał się zaskakujący, zwłaszcza że Stéphanie, tartę podała na gorąco.

Tasso – danie wywodzi się z południowej części Luizjany. Nazwa dania (tasso) odnosi się do szynki, chociaż technicznie rzecz ujmując szynką nie jest, ponieważ mięso pochodzi z łopatki wieprzowej. Idealne tasso to takie, które waży od 3,5 do 4 kilogramów. Mięso nacina się w poprzek włókien, dosyć głęboko i w szerokich odstępach. Nacięte miejsca naciera się sporą ilości soli, a następnie tak przygotowane mięso odkłada się na mniej więcej cztery godziny. Po czym następnie jest ono płukane i nacierane czosnkiem oraz pieprzem cayenne. Tak przygotowane mięso trafia do wędzarni.

Tatar potrawa przyrządzana ze skrobanego lub drobno siekanego surowego mięsa wołowego, żółtek jaj, cebuli, kaparów oleju i przypraw. Nieobowiązkowymi dodatkami są grzyby marynowane, ogórki. Tatar można wykonać również z innego rodzaju mięsa jak np. mięso ryb etc. Do tatara rybnego najczęstszym dodatkiem jest sok z cytryny i koperek. Forma podania jest inna, niż w przypadku klasycznego tatara wołowego.

Tea – prawdziwa tradycyjna herbata lub też chińska herbata pochodzi z Azji, gdzie są uprawiane kamelie rośliny z rodziny herbatowatych. Większość gatunków tych roślin pochodzi głównie ze wschodniej i południowo-wschodniej części Azji. Oto niektóre z bardziej popularnych herbat:

  • Black tea – najbardziej rozpowszechniona herbata na świecie. Wytwarzana jest z liści herbaty zielonej, które uprzednio są poddawane procesowi utlenianiu lub fermentacji.
  • Darjeeling tea – herbata uprawiana w regionie Darjeeling. Herbata jest uprawiana na górzystych terenach (okolice Himalajów) w Indiach. Herbata jest znana ze swojego dosyć mocno cierpkiego smaku.
  • Earl Grey tea – herbata jest produkowana z suszonych liści, nie poddanych procesowi fermentacji.
  • Jasmine tea – czarna herbata mocno pachnąca kwiatami jaśminu. Bazą tej herbaty jest zielona herbata Pouchong.
  • Oolong tea – nie jest to, ani biała herbata, ani też czarna, raczej coś pomiędzy tymi dwoma rodzajami herbat. Herbata ma lekki, delikatny smak. Produkowana jest z leciutko fermentowanych liści.
  • Orange pekoe tea –  termin opisujący wielkość liści umieszczonych  w torebkach (w opakowaniu), nie odnosi się do jakości smaku.

Tempeh – tradycyjny składnik kuchni indonezyjskiej wytwarzany z ziaren soi poddawanych procesowi fermentacji. Tempeh jest zazwyczaj sprzedawane w ”bloku” w postaci mrożonej. Musi być gotowane przed jedzeniem np. na parze lub gotowane w wodzie przez dwadzieścia minut przed użyciem. Możemy oczywiście pominąć ten krok, jeśli będziemy używać tempeh podczas przygotowywania gulaszu, zupy, grillowania, smażenia etc. Tempeh ma zwartą konsystencję i smak podobny do grzybów. Może być dodatkiem do sushi,  kanapek, kebabów, zapiekanek, gulaszy…

Temper – czyli temperowanie, proces topienia czekolady do odpowiednio podanej temperatury, następnie jej schłodzenie i ponowne podgrzanie. Taki proces sprawi, że czekolada po zastygnięciu będzie błyszczeć i połyskiwać pięknie.

Tempura – potrawa kuchni japońskiej, pochodząca z Portugalii. Tempura została wprowadzona do Japonii przez portugalskich misjonarzy jezuickich w XVI wieku. Do jej przygotowania wykorzystuje się m.in.: ryby, krewetki, kalmary, małże, grzyby, warzywa, które zanurza się w cieście przygotowanym z żółtek jaj, wody, oleju i mąki, a następnie smaży na głębokim oleju.

Teppanyaki – japońskie określenie grillowania mięsa. Grillowane mięso jest bardzo popularne w Japonii. Nie jest to tradycyjna forma grillowania, przynajmniej nie taka jaką znany. Jest to coś w rodzaju bardzo ciekawego widowiska. Siedzący naprzeciwko goście wdychają tylko aromat smażonych ryb, mięs czy warzyw. Dzięki wysokiej temperaturze, smażenie odbywa się szybko, więc składniki nie tracą ani zapachu, ani soczystości, ani naturalnych walorów smakowych. Kucharz w tym przypadku, jak aktor wykonuje swoją pracę, ale dba jednocześnie o zaangażowanie widowni. Z mistrzowską precyzją przyrządza specjały, zapraszając klientów do wspólnej zabawy. Teppanyaki jest jeszcze mało popularne w Polsce i niestety jest to bardzo droga przyjemność oraz forma spędzenia czasu. Inne formy teppanyaki:

  • Karibayaki – gdzie kelnerka lub kelner przygotowuje mięso na grillowej patelni.
  • Ishiyaki – przygotowanie potraw odbywa się nie na tradycyjnym grillu ale na kamieniu, który umieszczony jest na rozżarzonych węglach.
  • Okonomiyaki – każdy z gości sam przygotowuje swoje potrawy na małym grillu tzw. hibachi.

Tequila – wódka meksykańska, odmiana mezcalu, produkowana ze sfermentowanego soku specjalnego gatunku tzw. niebieskiej agawy. Nazwa pochodzi od okręgu w Meksyku, w którym rozpoczęto jej produkcję.

Terrina – rodzaj pasztetu z ryb, mięsa albo warzyw. Potrawę tę przygotowuje się w kamionkowej lub metalowej formie, którą następnie należy umieścić w naczyniu z gorącą wodą i wstawić do piekarnika.

Tex-mex – kuchnia teksańska, lub raczej teksasko-meksykańska, powstała w wyniku fuzji kulturowej kuchni meksykańskiej i amerykańskiej, szczególnie kuchni południowych stanów USA, skąd pochodziło wielu amerykańskich osadników z Teksasu.

Texas Toast – tosty w rozmiarze XXL! Serwowane są zazwyczaj w porze lunchu lub kolacji. Jest to tradycyjna potrawa serwowana w Teksasie. Nigdzie indziej raczej nie spotkamy takich tostów.

Thousand Island Dressing – sos tysiąca wysp, jest smacznym dodatkiem wielu sałatek i innych potraw. Przygotowuje się go zazwyczaj na bazie majonezu z dodatkiem soku z pomarańczy lub cytryny, ketchupu oraz cebuli, papryki, ogórka, oliwek – najlepiej drobno posiekanych.

Tian – francuskie słowo opisujące zarówno potrawę jak i płaski gliniany garnek. Tian może być wariacją wielu różnych potraw, lecz najczęściej przygotowywany jest z warzyw w stylu prowansalskim.

Timbale – dosyć wysokie formy w kształcie bębna, zwężającego się ku dołowi, chociaż nie zawsze posiadają takie zwężenie. W takich formach pieczone są najczęściej babki lub inne ciasta.

Tiramisu – deser rodem z Włoch. Słowo tiramisu po włosku dosłownie oznacza ”podnieś mnie”, ”unieś mnie”, być może ze względu na zawarte w tym deserze espresso, albo dlatego, że ten deser może sprawić, że odpłyniemy w świat marzeń zapominając o troskach. Tiramisu składa się z warstw biszkoptów  nasączonych bardzo mocną kawą espresso oraz likierem Amaretto, na którą nakłada się warstwę kremu z serka mascarpone, jajek, cukru i śmietany, a całość posypuje się warstwą grubo zmielonych płatków gorzkiej czekolady lub kakao. Jest to prosty w przygotowaniu deser na zimno.

Tisane – są to tzw. ziołowe herbatki ( znane głównie w krajach Europy), napary ziołowe. Zioła umieszcza się w kubku (szklance) i zalewa gorącą wodą, a następnie przykrywa od góry jakimś spodeczkiem i zaparza przez kilka minut. Mięta, rumianek, żeń-szeń i dzika róża są jednymi z bardziej znanych roślin wykorzystywanych do produkcji herbat ziołowych w Europie. Zioła, są doceniane od tysięcy lat, ze względu na właściwości lecznicze, które posiadają.

Toad-in-the-hole – brytyjskie danie składające się z ciasta (jest to identyczne ciasto jak w Yorkshire Pudding) i gotowanych kiełbasek – które następnie się zapieka.

Toast – kromka bułki lub chleba, najczęściej tzw. „tostowego”, pieczona w opiekaczu lub w piekarniku.

Toast points – kromka chleba bez skórki, pokrojona na cztery równe trójkąty.

Toffee – cukierki do żucia najczęściej o smaku karmelu. Produkuję się je ze składników takich jak cukier lub melasa, woda i masło, które razem gotowane.

Tōfu – twarożek sojowy otrzymywany w procesie koagulacji mleka sojowego, wg. legendy został wynaleziony w Chinach w 164 r. p.n.e. przez Liu Ana. W Chinach twarożek nazywany jest dòufǔ, na Zachodzie jego nazwa jest znana w fonetyce japońskiej pod tą san a nazwą. W kuchni koreańskiej znany jest pod nazwą tubu. Tōfu jest bogatym źródłem pełnowartościowego białka, co ma szczególne znaczenie w opartej głównie na niskobiałkowym ryżu i pozbawionej mleka kuchni chińskiej. Jest także źródłem roślinnych tłuszczów nienasyconych i wielu witamin. Tōfu jest niskokaloryczne i nie zawiera cholesterolu. Tōfu dzielimy na:

  • firm – dosyć twarde (twardość mięsa) jędrne tōfu, po naciśnięciu wraca do poprzedniego stanu. W środku tōfu ma konsystencję serka mascarpone.
  • extra firm – bardzo twarde tōfu o mocnej teksturze. Łatwo się kroi i nie kruszy. Może być krojone w plastry lub kostkę i używane do smażenia wraz z innymi produktami.
  • soft – miękkie, delikatne kremowe oraz dosyć ciężkie (ze względu na zawartość wody) tōfu. Może być stosowane jako zamiennik jogurtu, lub wykorzystywane do różnego rodzaju deserów i koktajli.
  • silken – jedwabiste tōfu o dużej zawartości wody, może mieć różne konsystencję. Jest to zależne od zawartości białka sojowego w tofu. Silken tōfu najczęściej  jest wykorzystywane podczas przygotowywania różnego rodzaju koktajli i napojów, zup, deserów, sosów oraz dipów.

Tomatillo – zielone pomidory (miechunka pomidorowa) znane równiej jako ”tomate verde” w Meksyku. Rosną na zachodniej półkuli, gdzie są bardzo powszechne. Pomidorki są wielkości pomidorków cherry, a niekiedy owocu moreli. Owoce są pokryte tzw. łuską/osłonką (tak jak w przypadku miechunki peruwiańskiej), która jest niejadalna i przed spożyciem należy ją z pomidorów usunąć.

Torte – niemieckie słowo określające ciasto. Ciasto może być jedno lub wielowarstwowe, przełożone masą lub nie. Torty są często krojone na kilka warstw i przekładane bitą śmietaną, dżemem lub kremem maślanym.

Tortellini – makaron w kształcie pierścienia faszerowany mięsem, warzywami lub serem.

Tortilla – w Hiszpanii jest to omlet ziemniaczany; w kuchni Tex-Mex, jest to okrągły, cienki chleb przaśny z mąki kukurydzianej lub mąki pszennej. Tortille w Meksyku to cienkie placki/naleśniki kukurydziane.

Tournedos  – cięty befsztyk z polędwicy wołowej, wielkości małego steku. Jest to dosyć chude mięso często owinięte bekonem, boczkiem lub słoniną, smażone albo grillowane. Klasycznie tournedos podawane jest na kromce białego chleba z dodatkiem sosu grzybowego.

Tranżerowanie – to estetyczne i fachowe rozbieranie oraz porcjowanie mięsa zwierząt rzeźnych, dziczyzny, drobiu i dzikiego ptactwa.

Trattoria – rodzaj lokalu gastronomicznego we Włoszech, utrzymanego we włoskim stylu, skromniejszego niż restauracja, ale oferującego więcej niż austeria (osteria). Jadłodajnia otwarta jest codziennie, nie ma karty dań, jedzenie jest skromne, ale obfite, bazujące głównie na regionalnych i lokalnych przepisach, wino sprzedawane jest na karafki, ceny są niskie, główny nacisk kładzie się na stałą klientelę, a nie na wykwintność kuchni. Bywa, że w trattoriach klienci zasiadają przy dużych, wspólnych stołach. W trattorii bez problemu można kupić jedzenie na wynos zapakowane w plastikowe pudełka.

Treacle – syrop pozyskiwany podczas rafinacji cukru. Najczęstsze formy syropu pozyskiwane podczas rafinacji to:

  • black treacle – gorzki bardzo ciemny syrop pozyskiwany podczas rafinacji cukru.
  • light treacle – jasny, złocisty syrop o lżejszym smaku. Inna jego nazwa to golden suryp.

Tres Leches Cake – ciasto to nazywane jest również ”trzy mleka”  lub trzema rodzajami mleka. Jest to mocno wilgotne ciasto nasączone mlecznym ”ponczem”, w skład którego wchodzą (jak można się domyślić) trzy rodzaje mleka: mleko, mleko skondensowane słodzone, mleko skondensowane niesłodzone, a czasami śmietanka, stąd nazwa Tres Leches. Ciasto z wierzchu jest dekorowane bitą śmietaną.

Treviso – znane również jako radicchio, lub radicchio rosso. Trevisio jest dłuższą i ”szczuplejszą” (węższą) wersją zwykłego radicchio. Odmian radicchio jest baaaaardzo dużo. Trevisio ma podłużne liście, podobne do sałaty sałaty rzymskiej lub belgijskiej cykorii. Jest to sałata o orzechowym lekko gorzkim smaku. Gorzki smak staję się mniej odczuwalny po upieczeniu, gotowaniu lub grillowaniu. Trevisio w sprzedaży pojawia się pod koniec listopada jest wtedy najsmaczniejsze i najlepiej kupować je tylko w tym okresie.

Triffle – deser jadany w Anglii, przyrządzony z ułożonego warstwami ciasta biszkoptowego (mocno nasączonego sherry), galaretki owocowej, owoców, polany sosem custard  i ozdobiony bitą śmietaną.

Trinity – sposób gotowania (kuchnia regionalna Luizjany) nazywany ”Świętą Trójcą, trójcą Cajun, lub Świętą Trójcą Cajun”, polega na przygotowaniu tzw. bazy z papryki, cebuli, selera i czosnku. Bez dodatku czosnku sposób gotowania nazywany jest po prostu trójcą. Trinity jest złotą zasadą podczas przygotowywania takich potraw jak gumbo, etouffee i m.in. jambalaya. Czasami dodatkowo, oprócz trzech składników używa się pietruszki i szalotki.

Tripe – czyli flaki/flaczki, nazwa odnosi się do żołądka zwierzęcia.

Tri-tip-roast – kalifornijski termin odnoszący się do cięcia/wycinania mięsa z środkowej części pleców z przed zadu.

Truffle – grzyb rosnący od 3 do 12 cm pod ziemią, blisko korzeni drzew takich jak dąb, kasztan, leszczyna i buk. Istnieje 70 odmian trufli z czego, aż 32 znajdują się w Europie. Trufle mają wyjątkowy smak, są niezwykle aromatyczne. Często wykorzystywane w kuchni włoskiej i francuskiej. Ze względu na swoją rzadkość mają dość wysoką a niekiedy bardzo wysoką cenę, co jest zależne od odmiany oraz sposobu pozyskiwania tych szlachetnych i cennych grzybów.

  • black truffles – nazywane również ”czarnymi diamentami”, są jak nazwa wskazuję koloru czarnego z siatką białych delikatnych żyłek wewnątrz. Przed wykorzystaniem muszą być obgotowane, aby można było w pełni wydobyć z nich smak. Dostępne są od stycznia do marca.
  • Oregon truffles – aromatyczne trufle, które są dużo tańsze od swoich znanych francuskich odpowiedników. Nie są zbyt atrakcyjne jeśli chodzi o wygląd są małe, najczęściej wielkości piłki golfowej lub orzecha włoskiego.
  • white truffles – nazywane często truflami jesiennymi lub owocami lasu. Występują w sezonie od października do grudnia.

Truffle oil – modny i oryginalny składnik kulinarny o smaku i zapachu trufli. Używany jest do aromatyzowania potraw. Większość olejów truflowych to produkt syntetyczny (sztuczny), który jest sztucznie aromatyzowany.

Trybowanie – usuwanie z surowego mięsa, drobiu lub ryb niepożądanych części – włókien, tłuszczu, skóry, kości bądź ości.

Tube pan – wysoka głęboka forma z kominem, używana do wypieku ciast.

Tuile – płaskie kruche słodkie lub słone francuskie ciasteczka/wafle. Swoim kształtem przypominają wygięte dachówki. Wykorzystywane są jako ozdoba deserów lub jadalne miseczki do których nakłada się sorbety etc. Mogą mieć różny smak np. migdałowy, orzechowy, cytrynowy itd.

Tuńczyk (tuna) – gatunek dużych, drapieżnych, morskich ryb okoniokształtnych z rodziny makrelowatych. Tuńczyk osiąga długość od 5 do 6 metrów i wagę do około 700 kg. Są doskonałymi pływakami, szybciej od tuńczyków pływa jedynie włócznik (miecznik). Ciało tuńczyków wykazuje w czasie ruchu temperaturę o kilka stopni wyższą od temperatury ich otoczenia. Jest to spowodowane odpowiednim ukrwieniem skóry i mięśni podskórnych

Turbinado sugar – forma surowego cukru (częściowo rafinowanego), który został oczyszczony metodą parową. Cukier ma jasno-brązowy kolor i smak melasy. Wytwarzany jest z trzciny cukrowej.

Turbot – ryba, póki co jeszcze mało znana i dosyć droga. Jest rybą sporych rozmiarów z rodziny flądrowatych, ale cieszy się znacznie lepszym smakiem, ponieważ jest  bardziej soczysta. Świetnie komponuje się z masłem czosnkowym i koperkiem.

Turducken – indyk faszerowany kaczką, która jest faszerowana kurczakiem. Jest to dosyć pracochłonne danie, ale warte zachodu. Zarówno indyk, kaczka i kurczak pozbawione są kości z wyjątkiem (nie zawsze) skrzydełek i części udowej.

Tymbaliki – to dobry sposób na wykorzystanie resztek itp. Są to małe wytrawne galaretki z mięsem drobiowym, rybnym z dodatkiem warzyw (lub samych warzyw) i jajka.

Tymianek (thyme) – jest cudownym, wspaniałym bardo aromatycznym ziołem. Ma szerokie zastosowanie kulinarne. Starożytni Grecy wierzyli, że spożywanie tymianku wpływa na odwagę wojowników i mężczyzn.